Grupa Wyszehradzka powstała 15 lutego 1991 r. W latach 1991-2019 jej PKB wzrósł o 155 proc. Wartość eksportu towarów wzrosła między 1995 a 2019 r. ponad 19-krotnie, importu 16-krotnie, a inwestycje w środki trwałe rosły 3-krotnie szybciej niż w krajach UE-15. Jednocześnie, w 2019 r. PKB na mieszkańca stanowił blisko 72 proc. poziomu państw „starej UE”. Obecnie region jest szóstą siłą gospodarczą i trzecim rynkiem konsumenckim w Europie – wynika z przygotowanego przez Polski Instytut Ekonomiczny raportu „Grupa Wyszehradzka – 30 lat transformacji, integracji i rozwoju”.

Eksport był jednym z głównych czynników szybkiego wzrostu gospodarczego Polski po 1989 r. Do 2003 firmy z kapitałem zagranicznym generowały 74 proc. przyrostu eksportu towarów z Polski i aż 90 proc. przyrostu eksportu wyrobów bardziej zaawansowanych technicznie. Do 2018 r. już tylko 41 proc. przyrostu eksportu towarów ogółem i 49 proc. przyrostu eksportu towarów wysokiej i średnio-wysokiej techniki pochodziło z działalności firm zagranicznych. Do naszych „hitów eksportowych” należą nie tylko produkty tradycyjne, ale również te z grupy tzw. wysokiej techniki. Jednocześnie, spośród przeanalizowanych 1236 grup produktów, Polska posiada przewagi komparatywne w aż 451, co daje 7. miejsce na świecie. Takie wnioski płyną z przygotowanego przez Polski Instytut Ekonomiczny raportu „Transformacja polskiego eksportu – 30 lat wzrostu i co dalej?”.

Łukasz Ambroziak, „Dziennik Gazeta Prawna”: Niemcy od trzech dekad są największym rynkiem zbytu towarów dla państw Grupy Wyszehradzkiej (Czech, Polski, Słowacji i Węgier).

Miesięczny Indeks Koniunktury (MIK) wyniósł w lutym 77,8 pkt., co oznacza spadek o 8,1 pkt. w porównaniu do wyniku ze stycznia.

Piotr Arak, „The Brussels Times”: Podczas gdy COVID-19 zajmuje dziś naszą uwagę, inne zagrożenia nie staną się mniej ważne w dłuższej perspektywie. Oprócz zmian klimatycznych, głównym zagrożeniem dla amerykańskiego stylu życia jest rosną potęga Chin.

Jak wynika z badania Polskiego Instytutu Ekonomicznego 87 proc. Polaków nie zna szczegółów dotyczących pojęcia Bezwarunkowego Dochodu Podstawowego. Jak wynika z badania Polskiego Instytutu Ekonomicznego 87 proc. Polaków nie zna szczegółów dotyczących pojęcia Bezwarunkowego Dochodu Podstawowego. Po ich poznaniu, większość z nich popiera jego wprowadzenie, o ile nie wiązałoby się to ze wzrostem podatków, zadłużenia, czy też obniżenia świadczeń socjalnych. Rozwiązanie to podoba się zwłaszcza młodym osobom o wykształceniu poniżej średniego, nie mających stałego źródła dochodów. Zdecydowana większość obywateli (73 proc.) deklaruje jednocześnie, że nie porzuciłoby pracy po otrzymaniu takiego świadczenia. To wnioski płynące z przygotowanego przez PIE raportu „Bezwarunkowy Dochód Podstawowy. Nowy pomysł na państwo opiekuńcze?”

Krzysztof Kutwa, „Obserwator Finansowy”: W cyklu całego życia zawodowego średnio obniżone zarobki Europejczyka sięgną niemal 30 tysięcy euro, wielkość szacowanych strat w skali UE może wynieść 6,2 tryliona euro.

Najnowszy raport Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) kompleksowo pokazuje wpływ koronakryzysu na globalny rynek pracy. W 2020 r liczba przepracowanych godzin pracy spadła na całym świecie o 8,8 proc. r/r. Oznacza to utratę 255 mln pełnoetatowych miejsc pracy – cztery razy więcej niż podczas kryzysu finansowego w 2009 r. Polska ze stratą wynoszącą 3,5 proc. plasuje się na czwartym miejscu w UE, zaraz za Finlandią, Łotwą i Danią.

Polska dopiero rozpoczyna budowę gospodarki wodorowej. Z badania Polskiego Instytutu Ekonomicznego wynika, że 67 proc. ekspertów z tego obszaru za jedną z barier w jej rozwoju uważa aktualne przepisy prawne. Trzy czwarte ekspertów źle ocenia też nasz potencjał infrastruktury i zasobów do jej rozbudowy. Rozwiązaniem jest szybkie wdrożenie strategii wodorowej, która uregulowałaby funkcjonowanie interesariuszy i wprowadziła ułatwiające mechanizmy prawno-rynkowe. To wnioski płynące z raportu PIE „Gospodarka wodorowa w Polsce. Obserwacje na podstawie ram badawczych Technologicznego Systemu Innowacji”.

Ignacy Święcicki, „Onet”: Gwałtowny wstrząs, jakim jest pandemia, prowadzi często do radykalnych postulatów całkowitej reformy systemu społeczno-gospodarczego. Wydaje się, że dla zaradzenia obecnym i przyszłym nierównościom trzeba wykorzystać działania spoza dotychczasowego kanonu polityki gospodarczej.